START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 SNIPS' AUTOLYSE
Fiducie En Overgave — (09-05-2015)

Ik vind het geregeld lastig om vertrouwen te hebben in het simpele feit dat, omdat het doel al vaststaat, alles wat gebeurt de middelen zijn om dat doel te bereiken. Alles wat gebeurt, alles wat mij overkomt, is een middel omdat het gebeurt. Als het niet een middel zou zijn om het al vaststaande doel te bereiken, dan zou het niet gebeuren.

Alle middelen, goed of niet goed (wat een ego oordeel is), zijn geheiligd dankzij het doel dat vaststaat. De ego-denkgeest draait dit om en legt dit uit als 'alles mag, alles is geoorloofd om het doel maar te bereiken', maar in waarheid zijn alle middelen heilig omdat alle middelen noodzakelijk zijn om het vaststaande doel te bereiken. Ego snapt dat niet.

Dit vertrouwen wat mij geregeld ontbreekt vereist wat men in het Engels 'Faith' noemt. Het is een mengeling tussen geloof en vertrouwen; het absolute geloof in het feit dat alles gebeurt om het vaststaande doel te bereiken en het vertrouwen dat ook dat wat we niet leuk vinden, of dat wat pijn doet, altijd het beste middel is om dat vaststaande doel te bereiken. In het Nederlands hebben we één woord dat beide betekenissen, geloof en vertrouwen, in zich draagt, en dat is 'fiducie'; een woord dat niemand meer gebruikt.

Ik heb geregeld een gebrek aan fiducie ten opzichte van het feit dat alles — leuk, niet leuk, prettig of pijnlijk — gebeurt om het vaststaande doel te bereiken, ook al weet ik absoluut zeker dat het zo is. Zonder fiducie zal er automatisch hier en daar verzet optreden, maar wanneer de fiducie er wel is, dan is er automatisch een vorm van overgave.

Ikzelf kan niet verzinnen wat nodig is om het doel te bereiken, dus ik moet fiducie hebben dat elke gebeurtenis nodig is en me daar in overgave in mee laten gaan. Zonder fiducie zal er geen overgave zijn en zal ik me verzetten tegen sommige noodzakelijke middelen omdat ik ze als negatief ervaar, waardoor het bereiken van het doel langer zal duren.

Overgave heeft vaak een negatieve klank en wordt geassocieerd met 'verliezen', maar dat is wat de ego-denkgeest er van maakt. Niets is minder waar. Overgave is ook niet hetzelfde als 'opgeven' of 'loslaten'. Het is ook niet iets passief. Het is het actief toelaten van de middelen die schijnbaar noodzakelijk zijn om het vaststaande doel te bereiken.

Omdat het noodzakelijk is om overgave, geloof en vertrouwen te hebben ten opzichte van wat er gebeurt, wordt dit vaak uitgelegd als 'je kunt niets doen' of 'je hoeft niets te doen'. Ook dit is de ego-denkgeest die het overneemt om er maar voor te zorgen dat het vaststaande doel niet bereikt wordt.

Wanneer het vaststaande doel is bereikt, dan betekent dit automatisch het einde van de ego-denkgeest en de ego-denkgeest wil dit vanzelfsprekend niet. Dus het door de ego-denkgeest geïmplementeerde 'niets doen' lijkt passief, maar is in feite actief verzet tegen de noodzakelijke middelen om het vaststaande doel te bereiken.

Nogmaals, als afsluiting: alles wat gebeurt, positief of negatief, is een noodzakelijk middel om het vaststaande doel te bereiken. Geloof en vertrouwen hierin (fiducie) zorgt voor een natuurlijk overgave aan dat wat gebeurt, waardoor het vaststaande doel sneller bereikt wordt en de weg daar naartoe als minder pijnlijk zal worden ervaren.

De uitkomst staat vast, alleen de weg er naartoe en de tijd dat het in beslag zal nemen verandert naarmate we meer of minder fiducie hebben in alle gebeurtenissen die op ons pad komen, maar dan moeten we wel iets doen met die gebeurtenissen.