START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 SNIPS' AUTOLYSE
'Ons leven op aarde' — (21-06-2016)

Het is niet zo dat de illusie van vaste vorm, wij in dit universum, niet bestaat, het enige is dat het niet waar is. Dus —en hier hebben we alweer een paradox— hoewel het niet bestaat omdat het niet waar is, bestaat het wel omdat we het ervaren. Simpelweg zeggen dat er alleen denkgeest is, of alleen de illusie van vorm, of alleen de droomstaat, verwijdert niet de ervaring van vaste vorm, werkelijk leven en dood en het feit dat wij er middenin lijken te zitten.

Het gaat niet om het verlaten van de droomstaat, want wij als personen zijn niet in staat om de droomstaat de verlaten. Iedereen die gelooft dat letterlijke bevrijding hier en nu uit de droomstaat het doel is, moet zijn verwachtingen bijstellen of liever geheel verwijderen. Wij als personen bestaan alleen in de droomstaat, zonder droomstaat bestaan wij niet. Wij kunnen de droomstaat niet als persoon verlaten en er is geen manier om te verifiëren of er überhaupt een droomstaat bestaat als wij er niet zijn. Kortom: de droomstaat bestaat maar is niet waar, net zoals wij bestaan maar niet waar zijn.

Ontwaken uit de droomstaat is niets anders dan inzien dat de droomstaat bestaat, maar dat het een droom-staat is en dat het dus niet waar is, en vervolgens is dat het gegeven waarmee we te maken hebben. In die droomstaat gebeuren nog steeds dezelfde dingen die voorheen gebeurden waarop we precies hetzelfde kunnen reageren als voorheen, alleen zonder de persoonlijke identificatie van "dit overkomt mij en o, o, o, wat is dat erg"; want het overkomt niemand — het gebeurt, het is, en het maakt uiteindelijk geen flikker uit omdat het niet waar is.

De enige manier om letterlijk deze droomstaat te verlaten is door het lichaam af te werpen en te sterven, en dat is waar iedereen uiteindelijk naartoe gaat. Bevrijding uit de droomstaat is onvermijdelijk, maar heeft uiteindelijk niets met onszelf te maken —met dat wat we geloven te zijn in de droomstaat— omdat we slechts personages lijken te zijn in een groots opgezet toneelstuk dat we "Ons Leven Op Aarde" zouden kunnen noemen. Aan het einde van de voorstelling werpen we ons kostuum af en gaan we gewoon naar huis, of liever gezegd: stoppen we met acteur te zijn en lossen we op in dat wat is. Easy does it!