START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 SNIPS' AUTOLYSE
De Lens Die We 'Ik' Noemen — (07-11-2016)

Het hele probleem van het bespreken van ‘wat is en wat niet is,’ is het feit dat we allemaal leven in- en redeneren vanuit ‘wat niet is’ en niet in staat zijn te ervaren ‘wat is’ waar uiteindelijk alles en wij allemaal toe behoren. Bij alles wat gezegd wordt, redeneren we vanuit dat verkrampte standpunt dat we ‘mens’ of ‘ik’ of ‘mijzelf’ noemen, omdat we geloven dat we dat specifieke kleine punt van perspectief zijn.

Het is een beetje een scheve vergelijking, maar het is vergelijkbaar met een lens die gelooft dat het de camera is, of de fotograaf is, of zelfs dat wat het gefotografeerde heeft gecreëerd is. Hierdoor is elk gesprek gedoemd te gaan over wat het niet is omdat we zelf niet kunnen ervaren wat we werkelijk zijn en dat we leven in wat niet is. (Misschien moet je die laatste zin nog eens lezen.)

Zelfs wanneer we praten over het milieu, over de toekomst van de natuur op onze aarde, het overleven van het leven op aarde en ons eigen overleven — ervan uitgaande dat dit daadwerkelijk een werkelijke werkelijkheid is (wat niet zo is) — zijn we niet in staat om buiten dat verkrampte ‘ik’ standpunt te redeneren. We zijn niet in staat om te zien dat wijzelf, de mens, inherent onderdeel en het hoogst haalbare zijn van de evolutie tot nu toe.

Wij zijn niet een desastreuze vergissing (of misschien wel, maar dan is alles een desastreuze vergissing), wij zijn het schijnbaar hoogst geëvolueerde resultaat van de evolutie, en toch plaatsen we ons boven alles alsof we er niet een inherent onderdeel van zijn. We maken onszelf wijs dat we boven en los van de natuur staan, los van de rode draad van evolutie, en bovendien de grootste vijand van die natuur zijn.

Wij zijn de natuur die zichzelf vernietigt, dit is zoals het is omdat het zo is. Met dit soort opmerkingen maak ik me niet geliefd, dat weet ik. Dat is omdat vrijwel alle milieu-activisten — en vrijwel alle mensen — alleen maar kunnen redeneren vanuit dat verkrampte ‘ik’ standpunt, vanuit ‘dat wat niet is,’ en niet vanuit het absolute geheel van ‘wat is’ en wat zij zelf dus zijn.

Nogmaals: wij zijn die natuur die zichzelf vernietigt en het probleem is dat wij geloven dat wij niet die natuur zijn, maar dat verkrampte perspectief; de lens die we ‘ik’ noemen.