START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 SNIPS' AUTOLYSE
Persoonlijke Noot #12 — (08-02-2017)

Sinds kort neem ik video’s op die ik op You Tube plaats (ook te zien op de nieuwe Video Weblog Autolyse Videolyse). Ik heb dat lang niet willen doen, omdat het zo ‘guru-ish’ overkomt: “Zie mij eens weten hoe het in elkaar zit en ik ga je vertellen hoe jij daar kan arriveren.”  Zo zit ik niet in elkaar, zo ben ik niet.

Ik ben het uiteindelijk, blijkbaar, toch gaan doen, en ik vermoedde dat het uit nieuwsgierigheid voortkwam. Althans, dat maakte ik mijzelf wijs: “Ik ga video’s opnemen om er achter te komen of ik dat wat mijn ervaring is ook verbaal kan communiceren.” Om iets te ondernemen moet je jezelf in de maling nemen, anders doe je niets. Je moet een doel of een reden verzinnen en vervolgens moet je dat doel en die reden gaan geloven (suspension of disbelief)… ook al is het bullshit (en dat is het).

Ik heb 9 video’s opgenomen in een poging mijn ervaring van ‘dat wat is’ te verwoorden. Op het einde werd duidelijk wat de werkelijke ‘reden’ en het werkelijke ‘doel’ was van deze exercitie: het was niet voor een ander maar voor mij, het ging niet om het onderwerp maar over mij. Het bleek een inherent onderdeel van mijn Autolyse te zijn en bedoeld om mij te confronteren met iets dat nog steeds in mij aanwezig was.

Daar kwam ik pas achter nadat ik de laatste van de 9 video’s had opgenomen en ik op het einde in een soort van trance (niet echt, maar toch) terechtkwam en iets zei dat niet werkelijk deel uitmaakte van het verhaal over ‘dat wat is’ en iets was wat ik nog niet eerder zo had gezegd of geschreven. Het was ook iets dat ik niet zo snel publiekelijk zou zeggen, dus ik was extra verrast dat het er zo maar uitkwam.

Nu gaat het niet zo zeer om wat ik op het einde van die video zeg (als je per se wilt weten wat het is, kun je het HIER BEKIJKEN), maar eerder omdat het er natuurlijk uitkwam. Ik had het niet bedacht, was niet van plan het te zeggen en het is iets waarvan het grootste gedeelte van de mensen om mij heen het eens zal zijn dat het compleet gestoord is. Nee, het gaat om het feit dat er geen gene was, geen enkele ‘o wat zullen anderen er van denken’ emotie.

De grap is dat ik dacht dat het me al geen reet meer kon schelen wat anderen denken over wat ik zeg of doe of schijnbaar ben; maar pas toen ik ervoer dat het echt helemaal niet aanwezig was, merkte ik dat ik er tot die tijd toch nog wel enigszins ‘last’ van had; en je ‘mist’ het pas als het weg is. Onbewust wilde ik nog dat mijn familie, mijn directe vrienden, mijn collega’s, geloofden dat ik redelijk ‘normaal’ ben — ook al ben ik dat, in vergelijking met de gangbare ervaring van dit universum en de daar heersende specificatie van wat waar is en wat niet, absoluut niet.

Nu is die ‘gene’ er niet meer en de video’s moesten daarvoor worden opgenomen en gepubliceerd. Ze staan op You Tube en zijn voor iedereen te vinden, ook voor mijn familie, vrienden en collega’s en het kan mij niets schelen wat ze er van denken. Om zelf extra duidelijk te ervaren of dit werkelijk zo is, heb ik de 9 video’s op mijn persoonlijke Facebook geplaatst (onbewust had ik mijn “Autolyse/spirituele leven” enigszins gescheiden gehouden van mijn “persoonlijke leven”) en deze actie leverde ook geen enkele ervaring van ‘gene’ op.

Ik weet niet of dit, die ‘gene’, het laatste beetje is waarmee ‘ego/maya’ mij probeerde te doen geloven in de werkelijkheid van dit bestaan, dit universum, want ook de ‘wat zullen mijn familie, vrienden en collega’s er van denken en zullen ze me nu anders behandelen’ emotie was iets waarvan ik me niet bewust was dat het nog in extreem lichte vorm aanwezig was, maar het voelt nu wel alsof er weer iets is weggevallen. Het voelt lichter.

Jed McKenna beweert dat het ongeveer 10 jaar duurt voor je na je ontwaking alle residu van je ‘bullshit-ego’ kwijt bent, en ik zit ‘pas’ in jaar 7. Voor nu is er weer een stukje ego/maya-bullshit van dat wat ik ooit dacht te zijn vernietigd en daarvoor moest ik die video’s opnemen. Ik wist niet dat dit residu er nog was, maar blijkbaar was het er, en nu is het weg.

VERDER!