START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 SNIPS' AUTOLYSE
Persoonlijke Noot #14 — (10-05-2017)

Na het schrijven van de blog “Paradoxen” stortte mijn/dit lichaam compleet in, en ik hallucineer me dat de twee zaken met elkaar te maken hebben. In die blog “Paradoxen” heb ik opnieuw vastgesteld dat niets bestaat en mijn vermoeden (gezien de extreme reactie van mijn/dit lichaam) is dat dit op dat moment op een nog diepere cellulair niveau dan voorheen ‘gerealiseerd’ werd, waardoor Ego (dat wat dit lichaam doet denken een “ik” te zijn) gedwongen werd om mijn/de aandacht op een extreme manier op mijn/dit lichaam te richten.

Ik heb hier geen bewijs voor, maar binnen een uur na het schrijven en publiceren van “Paradoxen” was ik zo goed als kreupel en niet in staat tot functioneren en ik geloof niet in toeval.

Ik heb al eerder geschreven over de theorie van dokter John E. Sarno (De Drie-eenheid van de Ego-Denkgeest (2)Persoonlijke Noot #13 – of zie: Google) dat de geest, het brein, de bloedtoevoer kan minimaliseren wanneer er in onze onderbewuste geest ongewenste emoties of gevoelens (zoals extreme angst en woede) ontstaan, waardoor er (bijvoorbeeld) rugpijn ontstaat, waardoor onze aandacht van die ongewenste emoties/gevoelens wordt afgeleid en gericht op het lichamelijke.

Voor Ego, dat in principe “in charge” is van onze geest, is de realisatie dat niets bestaat — waaronder het niet bestaan van “ik” en het niet bestaan van “het lichaam” en het niet bestaan van Ego zelf — extreem ongewenst. Vandaar dat ik vermoed dat de absolute “shut down” van mijn/dit lichaam het gevolg is geweest van die wellicht diepere cellulaire realisatie.

We zijn nu 5 dagen verder en nog steeds functioneert mijn/dit lichaam niet optimaal. Het gaat al wel iets beter en dat is voornamelijk gebeurd nadat ik de hier bovenstaande en nu beschreven realisatie had; dat dit een aanval van Ego is geweest om te bewijzen dat mijn/dit/het lichaam echt bestaat, waardoor automatisch bewezen zou zijn dat “ik” echt besta en dus ook Ego echt bestaat. Door dit inzicht, precies zoals dokter Sarno beweert, is de aanval van Ego doorzien en verdwijnt de pijn langzaam maar zeker.

Ware het niet dat ik vanochtend een nieuwe realisatie had, bijna een 3D visualisatie van dat wat is (maar daarover wellicht later), waardoor ik (mijn/dit lichaam) me (zich) op dit moment weer super-klote voel(t). Mijn hoop is dat, door dit nu op te schrijven en mezelf in te prenten dat dit een Ego-aanval is (een lichamelijke cyber-attack om een geestelijk, emotioneel en wellicht existentieel probleem/inzicht te verhullen), de gevolgen beperkt blijven en snel zullen overgaan.

Nogmaals, ik heb hier geen bewijs voor, maar het is de “ervaring” hier.