START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 Delen is vermenigvuldigen  (30-10-2019)
Een verwarring in onze denkgeest die volgens mij heel veel verkramping oplevert in deze wereld, is het misplaatste idee dat het delen van iets met een ander een verlies oplevert. We leven in de overtuiging dat we na het delen minder zullen hebben dan daarvoor en het is de angst voor- en het geloof in schaarste dat die verkramping oplevert.

Ook de wiskunde versterkt dit idee, want 4 stenen gedeeld door 2 personen is 2 stenen per persoon. Waar eerst één persoon 4 stenen had, heeft hij na het delen slechts 2. Het is lastig voor ons denken, wat geheel en al gestuurd wordt vanuit de ego-denkgeest, om te zien dat delen in feite vermenigvuldigen is. Ik geef toe dat als we het bekijken vanuit het aardse perspectief, met de middelen die we daar gebruiken, het idee van ‘delen = verlies’ het enige is dat we kunnen zien vanuit ons egogebonden denken.

Hier is het overduidelijk zo dat als ik 100 euro heb en jij helemaal niets en ik geef jou 50 euro, dat ik dan overblijf met de helft minder. Bekeken vanuit het volwassen-perspectief wordt er iets compleet anders waargenomen. Want waar ik in eerste instantie al het geld heb en jij helemaal niets, ontstaat er na het delen opeens de situatie waarin we beiden geld hebben. Met andere woorden, de welvaart is na het delen toegenomen met de factor 2… en dus vermenigvuldigd.

Nu is geld een materialistisch iets dat ik even als voorbeeld heb gebruikt omdat het iets is waarmee we allemaal te maken hebben. Natuurlijk willen we graag dat iedereen meer dan genoeg geld heeft, zolang het maar niet ons geld is dat iedereen heeft en zolang het maar niet betekent dat wij dan minder hebben. Dat is hoe we veelal onbewust redeneren en je moet wel heel erg afgestompt zijn om niet te zien dat dit puur ego is dat aan het redeneren is. Het creëert nog steeds een verkramping vanuit een diep gevoel van angst voor verlies dat het geloof in schaarste versterkt.

Een meer volwassen voorbeeld is liefde en compassie, of meer down to earth, wijsheid, inzicht en informatie in het algemeen. Wanneer we deze zaken delen met onze naasten, dan leven we niet in de veronderstelling dat we opeens de helft minder liefde, de helft minder compassie, de helft minder wijsheid, inzicht of informatie hebben. Nee, we hebben het gedeeld en de ander heeft het ontvangen zonder dat wij iets hebben verloren; deze persoon kan het ook weer delen met een ander en zo wordt het vermenigvuldigd door te delen.

De ego-denkgeest probeert ook hierbij in te grijpen door ons te vertellen wie wel en wie niet die liefde, compassie, wijsheid, inzicht of informatie verdient, maar vanuit het volwassen-perspectief is die redenatie en zijn die voorwaarden niet van toepassing, omdat het in principe ieders geboorterecht is. En zelfs als je gelooft dat iemand het niet verdient, waarom zou je dan toch niet iets positiefs met die persoon willen delen? Denk je dat dit een negatief effect zou kunnen hebben op jou? Alleen de ego-denkgeest kan zo angstig en zo gestoord redeneren.

Ik stel niet voor dat iedereen alles maar weggeeft aan een ander, maar we komen allemaal wel eens in een situatie waarin we het gevoel hebben dat we iets zouden kunnen delen met een ander. Ik stel voor om dan niet naar de ego-denkgeest te luisteren, maar gewoon te delen wat je kunt delen zonder zelf in de problemen te komen. Ik durf te beloven dat dit uiteindelijk ooit een keer in je voordeel zal uitpakken, omdat delen een vorm van liefde is en echte liefde vergeet nooit iemand. Daarnaast verlaat niets ooit zijn bron, dus iets verliezen behoort niet tot de mogelijkheden; het kan alleen maar meer worden.