START WELKOM INHOUD NIEUWS WEBSITES CONTACT DONEREN

TEKSTEN:
ARCHIEF INDEX

BLOGS:
SNIPS' AUTOLYSE
IN DE ZANDBAK
FRITS SNIPS

CURSUS:
AUTOLYSE
MEDIA: STREETLIFE PICS
STREETLIFE VIDS
E-BOEKEN
AUTOLYSE VIDS
MUZIEK

NIEUWS ARCHIEF
FACEBOOK

VERVERSEN
 IN DE ZANDBAK
Geduld en Vertrouwen — (200618)

Het is mij inmiddels wel duidelijk dat ik niet depressief ben om wat er wel of niet in mijn leven speelt. Zoals Een Cursus In Wonderen ook zegt in les 5 en les 6:

“Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk” (Les 5)
“Ik voel onvrede omdat ik iets zie wat er niet is” (Les 6)

Dus waarom dan wel?

Het is mij eveneens duidelijk dat dit bovenstaande weten niet betekent dat het ook geweten wordt door wat ik ben. Hier op aarde geloven we bijna vanzelfsprekend dat als wij iets weten wij het ook werkelijk weten. Hierbij zien we over het hoofd dat het weten gebeurt in de hersenen die volledig in teken staan van het in stand houden van het lichaam en daarmee volledige in het teken staan van de Droomstaat.

Je kunt een gedroomd probleem niet oplossen met een gedroomd instrument, dus als je werkelijk wilt weten, dan moet je voorbij het lichaam, voorbij de hersenen en voorbij de Droomstaat weten. Dit levert het nieuwe ‘probleem’ op dat je niet voorbij iets kunt gaan wat gedroomd is en niet werkelijk bestaat… dus het weten voorbij het lichaam, de hersenen en de Droomstaat gaat je niet lukken in de Droomstaat, het beste wat je kunt bereiken is weten dat wat je weet niet echt weten is.

Wanneer ik weet dat wat ik weet niet echt weten is, met andere woorden, dat hier absoluut niets waar is en dat ik niets kan weten omdat het niet waar is, dan weet ik dat ik mij druk maak, of onvrede voel, om zaken die ik niet ervaar; zaken die niet werkelijk en niet waar zijn. Dan zou er, zo zou je denken, een soort van berusting moeten zijn in wat is, ook al weet ik niet wat dat is en weet ik alleen dat het niet dit is — om de lessen van Een Cursus In Wonderen te gebruiken: Ik ben niet depressief om de reden die ik denk (Les 5), maar ik ben depressief omdat ik iets ervaar wat er niet is (Les 6) — maar die berusting is vaak ver te zoeken.

Als mens verwachten we meteen resultaat en hebben we weinig geduld en weinig vertrouwen — ik ben daar geen uitzondering op — en het is juist het meteen resultaat willen hebben en het geen geduld en vertrouwen hebben wat het fail-safe mechanisme is van de Droomstaat. We zullen namelijk niet direct resultaat zien of ervaren wanneer we weten dat we hier niets kunnen weten en dat we ons druk maken, dat we onvrede voelen of depressief zijn, om iets wat er niet is, en dankzij het geen geduld en geen vertrouwen hebben zullen we geloven dat er niets is veranderd en dat we er niets aan kunnen veranderen.

Maar het inzicht dat dit een Droomstaat is en dat alles wat hier plaatsvindt letterlijk niet plaatsvindt en nooit heeft plaatsgevonden, IS de verandering. Het feit dat dit zich niet meteen vertaalt in de extern ervaren realiteit van dit leven op aarde (dit leven in de Droomstaat) komt omdat hier alles alleen kan plaatsvinden in tijd en ruimte. Dus, ook al is de verandering direct, het resultaat vindt (soms tergend) langzaam plaats in tijd en ruimte, en om het resultaat te kunnen ervaren in de Droomstaat, moet je geduld en vertrouwen hebben.

Het mag duidelijk zijn dat ik dit alleen heb geschreven om mijzelf er aan te herinneren en mijzelf er van te overtuigen dat ik geduld en vertrouwen moet hebben. Tot het effect van de verandering zich laat ervaren dien ik gewoon mee te doen met dit leven op aarde alsof het echt is en moet ik de depressies maar voor lief nemen en er in berusten. Niets doen in de Droomstaat omdat het een Droomstaat is, is — naar mijn bescheiden mening — zinloos, omdat we onszelf uit de droom moeten dromen. Dit houdt voor mij in dat we nu proberen te doen wat we kunnen en willen doen om de droom prettig te maken voor ons nu, in afwachting op het effect van de reeds plaatsgevonden verandering.

Althans, zo zie ik het. Maar, zoals ik al zei, ik weet dat ik niet kan weten wat ik denk te weten… dus geloof me niet op mijn woord of de onschuldige blik in mijn blauwe ogen en kom zelf kijken.